Wat is suikerziekte

Diabetes mellitus is een groep ziekten waarbij de bloedsuikerspiegel van een persoon verhoogd is in vergelijking met gezonde mensen. De belangrijkste symptomen zijn verhoogde dorst, frequente drang om te plassen, vermoeidheid en schimmelinfecties die niet kunnen worden genezen. Er kunnen onverklaarbaar gewichtsverlies, verminderd gezichtsvermogen, verzwakt geheugen en andere problemen zijn.

Diabetes mellitus is een endocriene pathologie. De ziekte wordt gekenmerkt door een onbalans in de homeostase (constantheid van de interne omgeving), als gevolg van het falen van de intrasecretoire functie van de pancreas en stoornissen in de regulatie van metabolische processen.

Het belangrijkste klinische symptoom van diabetes is een aanhoudend verhoogde bloedsuikerspiegel (hyperglykemie). Een gezonde nuchtere bloedsuikerspiegel bij een volwassene mag niet hoger zijn dan 5,5 mmol/l. Bij oudere mensen is een lichte verhoging van de waarden toegestaan (niet meer dan 1 mmol/l).

Pathogenese (oorsprong) van de ziekte

Insuline speelt een belangrijke rol bij de ontwikkeling van de ziekte. Dit is een endocrien (intrasecretoir) hormoon dat door de pancreas wordt geproduceerd. In het lichaam vervult het verschillende vitale functies:

• Levering van glucose (de belangrijkste energiebron) aan weefsels en cellen.
• Regulering van de hoeveelheid ketonen (acetonlichamen - giftige stofwisselingsproducten).
• Stimulatie van de synthese van glycogeen met hoog molecuulgewicht (glucosereserve).
• Verbetering van de eiwitproductie en remming van de afbraak ervan.

Wanneer de productie en consumptie van insuline wordt gedestabiliseerd, gaat de controle over de genoemde metabolische processen verloren en ontstaat diabetes. Diabetes mellitus is ongeneeslijk. Er bestaat geen uitroeiingstherapie die het destructieve proces in het lichaam kan vernietigen of omkeren. Je kunt diabetes krijgen, ongeacht leeftijd en geslacht. Pathologische veranderingen in het metabolisme en de hormoonproductie treden op onder invloed van verschillende factoren die het type ziekte bepalen.

Typen en oorzaken van de ziekte

De classificatie van de hoofdtypen van de ziekte in de eerste en tweede is gebaseerd op de etiologie (oorzaken van het optreden) en de gebruikte therapeutische tactieken.

Eerste soort

Insulineafhankelijke diabetes mellitus type 1 (IDDM 1), anders juveniel, ontstaat in de kindertijd en adolescentie en kan aangeboren zijn. Gekenmerkt door verlies van pancreasfunctie. Het orgaan is niet in staat de endocriene functie van het produceren van insuline uit te voeren. Bij afwezigheid van een geleidend hormoon concentreert glucose zich in het bloed.

Cellen van de hersenen, het zenuwstelsel, de opperhuid, het spierstelsel en alle andere organen en systemen krijgen geen adequate voeding. Tegelijkertijd ervaren de cellen van de klier zelf suikerhonger, wat tot hun dood leidt. Ongecontroleerde ophoping van ketonen brengt het risico met zich mee van een algehele intoxicatie van het lichaam. Bij kinderen verandert deze aandoening gemakkelijk in een ketoacidotisch coma met mogelijk fatale afloop.

Redenen

Er zijn twee belangrijke redenen voor de ontwikkeling van IDDM: 1. Auto-immuunziekten. Het is een gevolg van een storing in het immuunsysteem, dat de verdedigingsfuncties negeert en antilichamen produceert die pancreascellen vernietigen. De trigger (impuls) voor de activering van pathologische processen is:

• Ziekten van virale oorsprong: HIV en AIDS, bof (bof), soorten herpesvirussen (cytomegalovirus, Kosaki, Epstein-Barr).
• Meerdere allergieën.
• Ongezond dieet (overwicht van snelle koolhydraten) tegen de achtergrond van lage fysieke activiteit, obesitas.

Auto-immuunreacties kunnen optreden als gevolg van een onjuiste behandeling met bepaalde soorten medicijnen. De tweede reden is genetische aanleg (de erfelijke aanwezigheid van beschadigde genen in het lichaam). De ziekte ontstaat door de dominantie van de aangetaste genen, een recessieve mutatie (overerving via beide ouders).

Een veranderde genenpool is geen 100% garantie voor de ontwikkeling van de ziekte. Bij de geboorte krijgt een kind een erfelijke aanleg, en niet diabetes zelf. Tegelijkertijd is indirecte overdracht van genetische informatie niet uitgesloten. Als de ouders gezond zijn, kan de neiging tot diabetes worden geërfd van grootouders.

Tweede soort

Niet-insulineafhankelijke diabetes mellitus type 2 (NIDDM 2) ontstaat bij mensen van 40 jaar en ouder. In tegenstelling tot het juveniele type behoudt de pancreas zijn intrasecretoire capaciteiten en produceert hij stabiel insuline. Glucose hoopt zich op in het bloed als gevolg van de progressie van insulineresistentie - een schending van de reactie op het hormoon (de gevoeligheid van cellen voor het hormoon en het vermogen om het volledig te consumeren). Vanwege het chronische gebrek aan vraag naar insuline in het ernstige stadium van de ziekte stopt de synthese ervan.

Redenen

Obesitas wordt beschouwd als de belangrijkste oorzaak van insulineresistentie. Andere factoren die de ontwikkeling van diabetes type 2 veroorzaken, zijn onder meer:

• Chronische pathologieën van de pancreas, organen van het hepatobiliaire systeem, hart- en vaatziekten.
• Ongezonde passie voor alcoholische dranken.
• Eetstoornissen (gastronomische trek in snoep, ongecontroleerde eetlust).
• Functioneel falen van de bijnierschors als gevolg van langdurige therapie met hormoonbevattende medicijnen.
• Nood (chronische psycho-emotionele stress).

Bovendien is er sprake van een ongunstige erfelijkheid. Deze factor werkt in 80% van de gevallen samen met de genoemde redenen. Het risico op het ontwikkelen van de ziekte neemt toe bij vrouwen tijdens de pre-menopauze en tijdens de menopauze. Dit komt door veranderingen in de hormonale status en overmatige gewichtstoename.

Bovendien

Andere soorten diabetes zijn onder meer:

• GDM (zwangerschapsdiabetes mellitus bij zwangere vrouwen). Ontwikkelt zich in de tweede helft van de perinatale periode. De redenen zijn: verhoogde belasting van de alvleesklier, verminderde insulineproductie als gevolg van de hoge activiteit van geslachtshormonen (progesteron).
• Lada-diabetes (latente auto-immuundiabetes bij volwassenen). Het ontwikkelt zich volgens het insulineafhankelijke type, maar vertoont symptomen van het tweede type.
• Modi-diabetes (een groep genetische ziekten).

Belangrijk! Diabetes mellitus is geen besmettelijke ziekte!

Vanwege de niet-infectieuze oorsprong is het onmogelijk om met diabetes besmet te raken via bloed, druppeltjes in de lucht of op andere manieren.

Stadia en symptomen

Alle soorten van de ziekte hebben een progressief beloop in drie fasen met de toevoeging van talrijke complicaties. De intensiteit van de symptomen hangt af van het stadium van de ziekte:

• Initieel (initieel) of gecompenseerd. Door de volledige werking van het compensatiemechanisme wordt, onder invloed van medicijnen en dieettherapie, een stabiele controle over de hoeveelheid glucose in het bloed behouden. Als medische aanbevelingen worden gevolgd, treden mogelijke complicaties mogelijk niet op.
• Matige fase van subcompensatie. In dit stadium nemen de symptomen van diabetes toe en verschijnen bijkomende ziekten (complicaties). Het wordt moeilijk om de glykemische niveaus op een acceptabel niveau te houden, omdat het lichaam op de grens van zijn mogelijkheden functioneert.
• Gedecompenseerde of laatste fase. Gekenmerkt door hoge suikerniveaus en het onvermogen om deze te stabiliseren. Het lichaam verliest zijn vermogen om pathologie te bestrijden en de ontwikkeling van complicaties te weerstaan. Deze aandoening verandert gemakkelijk in een diabetische coma met daaropvolgende dood.

Belangrijkste symptomen

Diabetes mellitus van het insulineresistente type heeft een latent beloop. Ernstige symptomen verschijnen mogelijk pas enkele jaren nadat ze geen karakteristieke kenmerken hebben. Potentiële diabetici besteden vaak onvoldoende aandacht aan veranderingen in het welzijn bij het begin van de ziekte. Een verhoogd glucosegehalte in het bloed wordt per ongeluk ontdekt tijdens een routinematig medisch onderzoek of volgens de resultaten van een biochemische analyse die wordt voorgeschreven wanneer de patiënt zich presenteert.

Type 1-ziekte ontwikkelt zich snel, de symptomen zijn intens (vooral bij kinderen). Het niet tijdig zoeken naar medische hulp vormt een ernstige bedreiging voor de menselijke gezondheid en het leven. De manifestatie van symptomen van type 1 en 2 is vergelijkbaar. De belangrijkste tekenen die wijzen op een hoge bloedsuikerspiegel zijn:

• Verminderde fysieke en mentale capaciteiten.
• CVS (chronisch vermoeidheidssyndroom) en dysanie (slaapstoornis).
• Polydipsie (blijvende dorst).
• Pollakiurie (intensieve lediging van de blaas).
• Cephalgisch syndroom (hoofdpijn) geassocieerd met chronisch hoge bloeddruk (BP).
• Hyperhidrose (toegenomen zweten).
• Polyfagie (verhoogde eetlust die niet door de hersenen wordt gereguleerd).
• Systematische acute respiratoire virale infecties en verkoudheid als gevolg van een verzwakte immuniteit.
• Langdurige regeneratie van de epidermis (huid) na beschadiging.

Progressieve diabetes mellitus wordt gekenmerkt door:

• De geur van ammoniak uit de mond (met de ontwikkeling van het juveniele type van de ziekte).
• Veranderingen in de structuur van de nagelplaten (scheiding) en haar (droogheid, broosheid).
• Hyperkeratose (keratinisatie van de huidlaag op de voeten), met verminderde desquamatie (exfoliatie).
• Dermatomycose (schimmelziekte van de nagels en huid).
• Teleangiëctasie (spataderen) die zich ontwikkelt tot een uitgesproken vasculair netwerk onder de huid.
• Asthenie (neuropsychologische inferioriteit).
• Ataxie (verminderde coördinatie).
• Aandoeningen van geheugen, gezichtsvermogen, aandacht.
• Ongemotiveerde prikkelbaarheid, vervangen door apathie.
• Tachycardie (verminderde ritmische werking van het hart).
• Artralgie (niet-inflammatoire gewrichtspijn).
• Parasestie (gevoelloosheid van de benen), krampen, branderig gevoel in de ledematen.
• Dalend libido (seksueel verlangen).

Geslachtssymptomen komen voor bij vrouwen - candidiasis (vaginale schimmel), NOMC (ovarium-menstruatiecyclusstoornis), bij mannen - zwakke erectie (tot erectiestoornissen, anders impotentie), alopecia (kaalheid). Later treden reproductieve mislukkingen op, met een kenmerkend onvermogen om een kind te verwekken.

Bovendien

Specifieke manifestaties omvatten de volgende syndromen van diabetes mellitus:

• Het Mauriac-syndroom is een ontwikkelingsstoornis bij kinderen met juveniele diabetes.
• Somogyi-syndroom – “springt” in de suikerspiegel als gevolg van onjuiste insulinetherapie.
• Metabolische insulineresistentie.
• Dawn-syndroom - hyperglykemie bij vasten.

Bij ernstige complicaties van de ziekte treedt het syndroom van Raynaud op - een schending van de bloedcirculatie in de ledematen met pijnlijke parasesthesie.

Veel voorkomende complicaties van diabetes

De levensverwachting met diabetes hangt grotendeels af van het voorkomen van complicaties. De oorzaak van invaliditeit en overlijden van de patiënt zijn meestal de vroege gevolgen van diabetes en het niet naleven van de therapieregels. Complicaties worden geclassificeerd als acuut en chronisch. In het eerste geval kan de verslechtering van de gezondheid zich van enkele dagen tot enkele uren ontwikkelen.

Een acute aandoening is een diabetische crisis, veroorzaakt door hyperglykemie of een snelle daling van de bloedsuikerspiegel (hypoglykemie). Een hypoglykemische crisis wordt gekenmerkt door een daling van de glucosespiegel tot een kritiek niveau van 2,8 mmol/l, wanneer een persoon het bewustzijn verliest. Er zijn drie soorten hyperglykemische crises, afhankelijk van de symptomen en triggers voor ontwikkeling:

• Hyperosmolair (de belangrijkste oorzaak is ongecontroleerde diabetes mellitus type 2).
• Melkzuuracidose (ontwikkelt als gevolg van de ophoping van melkzuur in het bloedplasma en de perifere weefsels van het zenuwstelsel).
• DKA of diabetische ketoacidose (ophoping van lichaamsketonen in het bloed als gevolg van insulinetekort).

In de regel kan een crisis niet worden vermeden zonder dringende medische zorg. Anders ontwikkelen patiënten een diabetisch coma. Chronische complicaties hebben een langdurige ontwikkeling. De meest voorkomende en ernstige vormen zijn angiopathie (diabetische vasculaire schade) als gevolg van een veranderde bloedsamenstelling en stoornissen in de bloedsomloop.

Wat voor soort angiopathie optreedt, hangt af van de locatie van de ontwikkeling:

• Pathologische veranderingen in de bloedvaten van het nierapparaat (nefropathie) met daaropvolgende ontwikkeling van nierfalen.
• Schade aan het vasculaire systeem van de hersenen (encefalopathie), dreigende dementie (verworven dementie).
• Angiopathie van de coronaire vaten, als gevolg: hartaanval, ischemische hartziekte (coronaire hartziekte).
• Micro- en macroangiopathie van de bloedvaten van de onderste ledematen, met de ontwikkeling van een diabetische voet (hierna gangreen van de benen genoemd).
• Stoornis van de bloedtoevoer naar het netvlies (retinopathie) met de dreiging van volledig verlies van gezichtsvermogen.

Angiopathie leidt tot atrofie van zenuwvezels (diabetische neuropathie).

Laboratoriumdiagnostiek

Diabetes mellitus kan alleen worden gediagnosticeerd via een laboratoriumbloedtest voor het kwantitatieve glucosegehalte. Een uitgebreid onderzoek omvat verschillende soorten tests:

• Basisanalyse van capillair (vinger) of veneus bloed.
• GTT (glucosetolerantietest) om de mate van glucoseabsorptie te bepalen.
• Analyse van het niveau van geglycosyleerde (geglyceerde) hemoglobine HbA1C (retrospectieve beoordeling van glycemie gedurende 4 maanden).
• Bloed testen op de hoeveelheid antilichamen tegen glutamaatdecarboxylase (GAD-antilichamen) om het type diabetes te bepalen.
• Urineanalyse op de aanwezigheid van eiwitten en glucose (bij gezonde mensen ontbreken deze stoffen in de urine).

Bovendien worden hardwarediagnostische procedures voorgeschreven: ECG, echografie, angiografie (vasculair onderzoek).

Basisprincipes van de behandeling

Diabetes mellitus tolereert geen verwaarlozing van de behandeling. Leven met een dergelijke ziekte betekent dat u een permanente behandeling krijgt. Pathologietherapie is gebaseerd op het gebruik van medicijnen en dieetvoeding. De belangrijkste doelstellingen van de behandeling zijn het zo dicht mogelijk bij de normatieve waarden brengen van de glycemische waarden, het vertragen van de progressie van de ziekte en het vertragen van de ontwikkeling van daarmee samenhangende complicaties.

Basis behandelmethoden:

• Insulinetherapie (injectie van medische insuline om de natuurlijke productie ervan bij type 1-ziekte te simuleren).
• Tabletten met hypoglycemische geneesmiddelen (voor het niet-insulineafhankelijke type).
• Dieettherapie (volgens de regels van het dieet "Tabel nr. 9").
• Fysiotherapie lessen.

Belangrijk! Het schema en de doses insuline-injecties worden op individuele basis voorgeschreven door een endocrinoloog. Antihyperglycemische geneesmiddelen worden ook van geval tot geval geselecteerd.

Het is toegestaan om traditionele medicijnen te gebruiken:

• Houtproducten (schors, knoppen).
• Immunostimulerende mengsels van noten en toegestane gedroogde vruchten (pruimen, vijgen, appels).
• Geneeskrachtige kruiden (paardenbloem, klis, sint-janskruid, geitenruit, brandnetel, enz.).
• Honing (beperkt) en bijenproducten.

Voordat u recepten voor alternatieve geneeswijzen kunt gebruiken, is toestemming van de behandelend endocrinoloog/

Voorspelling

Omdat diabetes een onomkeerbare aandoening is, rijst voor alle diabetici de vraag hoeveel jaar mensen met deze diagnose leven. Niemand zal zich ertoe verbinden het exacte cijfer te noemen. Er zijn bepaalde medische statistieken waaruit blijkt dat de levenscyclus van het insulineresistente type met 5 tot 8 jaar wordt verkort. Bij een insulineafhankelijke ziekte wordt de levensverwachting bij vrouwen met 19 tot 20 jaar verkort, en bij de mannelijke helft van de bevolking met 10 tot 12 jaar. Het geslachtscriterium is echter niet de voornaamste indicator van het aantal jaren dat aan een diabetespatiënt wordt toegekend.

Het belangrijkste belang is de kwaliteit van leven, die de patiënt zelfstandig kan verbeteren. Als u niet van diabetes af kunt komen, moet u leren hoe u ermee om kunt gaan, dat wil zeggen dat u het onder strikte controle moet houden. Dit zal de ontwikkeling van complicaties helpen vertragen – de belangrijkste oorzaak van vroegtijdig overlijden bij diabetici.

Het leven met diabetes zo bevredigend mogelijk maken en de duur ervan verlengen is alleen mogelijk door alle medische aanbevelingen op te volgen. Endocrinologen adviseren ten zeerste om lessen te volgen aan de "School of Diabetes", waar alle methoden om de kwaliteit van leven te verbeteren, negatieve gevolgen te voorkomen en behandelingstactieken in detail worden bestudeerd.

Resultaten

Het is onmogelijk om diabetes te elimineren. Met een dergelijke diagnose moet iemand levenslang een passende behandeling krijgen, zich aan een dieet houden en zijn verslavingen opgeven. De belangrijkste oorzaken van de ziekte zijn:

• Ongunstige erfelijkheid.
• Verminderde immuunfunctie.
• Ongezonde levensstijl.

Voor een tijdige diagnose is het noodzakelijk om zorgvuldig te luisteren naar veranderingen in het welzijn en regelmatig laboratoriumtests te ondergaan voor de bloedglucosewaarden. Hoe lang mensen met de pathologie leven, hangt af van een goede diabetescontrole.